however, that didn't work too.
don't ask me why. (",)
21.6.06
sa mata ng madla, ang college student ay dapat naka-uniform para masabing studyante, let alone isang matinong mag-aaral. agreeable ba kayo dyan?
ganito kasi eh. kanina, galing sa PE class, sumakay ako ng jeep papunta sa NIA Village, kung nasan yung bahay namin. syempre, pag nasa jeep, kailangang magbayad. kaya naman pagkaupo ko sa may bandang dulo ng sasakyan...
"manong, bayad ho. isang studyante lang." "may ID ka 'noy?"
aba, laking gulat ko naman. yan kasi yung unang time na may nagtanong saken ng ganyan sa jeepney. okey lang naman sana eh, kaso wala ako sa UP at hindi maiintindihan ni manong na hawak ko yung form5 ko bilang patunay na mag-aaral nga ako, at dahil...
"wala pa ho, hindi pa po nabibigay samin eh." "eh ba't di ka naka-uniform?"
tugsh. siguro kung hindi bente yung binigay ko tinanggap na nya yun kaagad. pero wala akong barya nun, at siguro nanghihinayang sya dun sa Php1.50 na maaaring mapasakanya pag napalabas nyang nagsisinungaling ako. ang kaso nga lang, hindi ako nagsisinungaling. at sinabi ko rin naman yung totoo nung ito sinagot ko sa kanya:
"wala naman pong uniform sa paaralan namin eh." "ha, pwede ba yun?"
oo, alam kong pwede yun, kasi hindi nga ako naka-uniform noh. madali lang sanang sabihin yun, kaso sabat naman itong si manang na nakaupo sa likod ni manong driver, na tumawa pa bago sabihin sa mga pasahero...
"hay nako, mga bata talaga ngayon, nagpapakabarumbado na."
aray naman. matatanggap ko naman sana yun, kasi di maipagkakailang may katotohanan dun... mga dalawang buwan nakalipas nga lang. pero ngayon, hindi. alam ko matinong mag-aaral ako sa ngayon.
at dagdag pa dyan, tumapat pa sa PE day ko ang pangyayaring ito, sobrang pagod talaga ako kasi first day pa lang, at first time kong makagawa ng 23 push-ups sa isang babaan, at first time kong mag-try ng wall climbing kung saan bawal magsalamin kaya hindi ko masyadong nakikita yung inaapakan ko, at first time kong maka-40 sit-ups sa isang minuto... in short, pagod talaga ako sa lahat ng aspetong maisip nyo.
tapos pagbubuntunan ako ng ganun. kaya tingin ko hindi naman nakakagulat nung sinabi ko ito sa kanila, sa isang umaandar na jeepney na punong-puno ng pasahero...
"ah, ganun ba? ngayon naiintindihan ko na kung bakit hindi umuunlad ang bansa natin - dahil mga wala kayong pakialam at masyadong mabilis manghusga! hindi nyo ba alam na sa binabayad nyong buwis sa bayan, isang bahagya nyan ay napupunta sa pagpapaaral ng mga studyanteng tulad ko na hindi kailangang magsuot ng uniporme para maituring na pag-asa ng lupaing tinitirhan at pinamamahayan niyong lahat! at hindi lang yun, dahil lang hindi ako naka-uniporme, dahil hindi pa nabibigay ang ID ko sa akin, at dahil tinawag ko ang sarili ko na "studyante", sasabihin ng manang na ito na barumbado ako?! patawad kung medyo mapambastos na po ako, pero sinabi ko lamang ang totoo!"
pagkatapos nito ay tinignan ko ng mabuti ang bruskong manang, na tila'y gulat na gulat...
"'noy, hindi mo yata nauunawaan ang mga sinasabi mo. magtigil ka na."
natawa naman ako dito sa manang na 'to na masyadong minamaliit ang kabataan ngayon.
"aba, alam na alam ko po kung ano ang mga sinabi ko! at sino naman po kayo para patigilin ako sa pagsabi ng totoo? pinapatigil nyo po ba ako dahil tinamaan ka sa mga sinabi ko? ano po bang gusto niyo, marinig na sabihin kay manong drayber na 'bayad po, isang UP student lang yan'? ano, tingin niyo po nagsisinungaling na naman ako no? heto, tignan nyo po, at pakita niyo na rin kay manong drayber, para maibigay na nya yung dapat na sukli sa akin, para makumbinse ko kayo na hindi ako barumbadong mag-aaral, para maintindihan nyo na wala talagang uniform sa school namin, para malaman nyo na hindi ako nagsisinungaling!... at para na rin magtigil na ako."
linabas ko yung UP form5 ko at pinabigay kay manang, na pinakita naman kay manong driver. nang ibalik ito, nakita ko na may 14 pesos na nakapatong dito.
"salamat po manong."
at tinignan kong muli si manang ng tingin na may halong pang-aasar at pag-intindi, bago ibinulsa ang pera at tumanaw sa labas ng pinto ng jeepney, ng may malaking ngiti at tahimik na bungisngis...
===
naku, ang sama ko talaga. haha. nawa'y unawain nyo ako. (",)
g_b got tired of senseless ranting by 16:16. |
it was just about now when i noticed that people write things about themselves in the profile section of their online diaries. then i looked at my former blog sites, and, it was like... whoa, am i really that weird?
so maybe it's time for a bit of change, a touch of conventionalism. for once, at least.
well, you see the guy in the picture? yeah, that spectacled boy running in haste? that's supposed to be me, j. gabriel de leon y limpin... what does j stand for, you ask? it's for me to know and for you to find out if you still don't know.
i'm a 16-year old boy who wears a pair of glasses, sports unkempt hair, and usually dons loose clothes. i might look a bit plump in the drawing, but in actuality i'm a tall, dark, skinny, frail guy who always forgets to drink his milk and take his breakfast. up to know i still wonder how come i stand at five-feet-eight-inches but weigh only 102 pounds...
way back then, i was a small, plump kid who showed a lot of promise. during parties, my mom and dad would usually strut around and boast of how intelligent, how healthy, how handsome i was. for eight or so years, that had been the case. i got my share of respect, like this little prince...
then came a heartbreak, and high school.
inexplicably, i suddenly became a complacent and idle guy who fell in love with my personal computer too much, even to the point of forgetting if i already had dinner. i was transformed into a student ridiculously full of potential but never getting to use the stuff. i developed a very healthy sleeping habit that made me garner the honorable distinction of being the student earliest for the nth class.
high school went on, heartbreaks pursued at will, and down to oblivion went that once promising young kid. so much for the pride of my parents.
today, i still look back to him. in fact, i'm trying to revive him, after four years of dormancy, or something more like stagnation. impossible, yes, but it's worth a try. too late, maybe, but i'll prove that it's not.
